sobota, 22 czerwca 2013

8

Kolejna czerwcowa noc. Wzrok utkwił na suficie, nie czuję nawet potrzeby mrugania. Cisza wokół, a jedyne co odczuwam to rytmiczne uderzanie serca, które z minuty na minutę staje się coraz głośniejsze i mocniejsze. Chwilę pustki przerywa obraz jednej z porażek minionego dnia; przeszywa mnie krótki ból. Wracam do spokoju. Oddech zwalnia. Następna scena z poprzedniego dnia. Tym razem ból jest dłuższy i intensywniejszy. Zaciskam powieki lecz to tylko pogarsza sprawę. Dostrzegam kolejne momenty, każdy z nich sprawia psychiczny ból. Nie są to już tylko zdarzenia z dnia, który minął. Pojawiają się również te sprzed kilku tygodni, a nawet miesięcy. Każdy błąd, każda porażka, każde zadane i otrzymane cierpienie. I pojawiasz się Ty. Czuję jak serce zatrzymuje się na chwilę po to by zaraz uderzyć jak szalone. Tak jakby miało pretensję do mózgu za jakąkolwiek myśl o Tobie. Pulsujący ból sprawia, że zmieniam pozycję. Zwijam się w kłębek by poczuć odrobinę bezpieczeństwa. Chyba osiągam apogeum bólu. Otwieram oczy i zdaję sobie sprawę, że po raz kolejny przegrywam. Bitwa toczona z własnymi lękami, nad którymi kiedyś miałam kontrolę. Jak mogłam polec?
Po chwili przypominam sobie, że tak naprawdę nie ma to znaczenia. Cokolwiek zrobię, powiem lub poczuję. Ból przychodzi znienacka i raptownie znika. Demony szepczą słowa wypowiadane przez innych. Chcą bym cierpiała, chcą bym wyła z bólu. Ile tak można? Ile jeszcze nocy będę musiała przetrwać, by wreszcie mieć odwagę to zakończyć? Wykonać ostatni krok.
Miało być inaczej, pamiętasz? Miało być dobrze. Za każdym razem wierzyłam, ale wiara w Ciebie malała. Już nie znam Cię, nie wiem kim jesteś. Czasami mam wrażenie, że zależy mi coraz mniej. Nasz historia jest książką, a my jesteśmy głównymi bohaterami. Wiesz co jest zabawne? Życie jest jak dziecko, które czytając książkę po raz kolejny, naiwnie wierzy, że jakimś cudem będzie inny koniec. Koniec jednak zawsze będzie ten sam i nic tego nie zmieni. A my nadal trwamy w tej znajomości. Znajomości, którą powinniśmy nazwać współczesnym Syzyfem.
~inferno.

4 komentarze:

  1. Świetny blog :)
    Zapraszam do mnie: http://evendery.blogspot.com/

    OdpowiedzUsuń
  2. super blog ;)
    bardzo ciekawie piszesz... zainteresował mnie twój styl, więc biorę się do czytania poprzednich notek ;)

    zapraszam do mnie, dopiero zaczynam ;)
    http://anuula.blogspot.com/

    OdpowiedzUsuń
  3. Masz taki charakterystyczne(?) pismo,mi aż dreszcz w niektórych momentach przeszedł! Świetnie!

    OdpowiedzUsuń
  4. Masz talent do pisania *-* ciarki na plecach...

    OdpowiedzUsuń

Łączna liczba wyświetleń