Jestem jak torebka herbaty. Gdy po raz pierwszy zawierałam znajomości, dawałam z siebie wszystko, cały aromat oddałam ludziom, którzy chłonęli go coraz to zachłanniej. Byłam wkładana do gorącej wody, bo w bólu otrzymywali ode mnie jeszcze więcej. Kiedy mój smak im się znudził, po prostu mnie wyrzucili. Z biegiem czasu przybywały kolejne osoby, które również ciekawe doznań zabierały wszystko co mnie wypełniało. Było tego jednak znacznie mniej więc zaczęli dodawać cukier, którym były zwyczajne kłamstwa. Wszystko po to by za słodkim smakiem nieprawdy ukryć me prawdziwe oblicze. Po raz kolejny mnie zostawiono. I jestem w punkcie gdzie nie ma we mnie nic. Nie mam dawnego aromatu, nie zabarwię Twojego świata, nie spełnię oczekiwań. Jestem tylko stratą przestrzeni oraz czasu. Jestem kimś kogo sama nie poznaję.
Pustka w środku jest na tyle wielka, że zaczynam wątpić czy kiedykolwiek zostanie wypełniona. Czarna dziura, która się powiększa nie oszczędzając niczego na swej drodze. Mam pretensję do świata czemu nadal żyję i muszę przez to przechodzić. Ból po raz kolejny rozrywa mi klatkę piersiową. Na policzkach czuję krople, które też najwidoczniej już nie chcą być ze mną i po prostu odchodzą. Zostałam wygnana. Wygnaniec własnego świata.
Pustka w środku jest na tyle wielka, że zaczynam wątpić czy kiedykolwiek zostanie wypełniona. Czarna dziura, która się powiększa nie oszczędzając niczego na swej drodze. Mam pretensję do świata czemu nadal żyję i muszę przez to przechodzić. Ból po raz kolejny rozrywa mi klatkę piersiową. Na policzkach czuję krople, które też najwidoczniej już nie chcą być ze mną i po prostu odchodzą. Zostałam wygnana. Wygnaniec własnego świata.
~inferno.
