A ja po raz kolejny stoję na pograniczu nicości i wszystkiego. Upadałam tyle razy, że nie chcę się wznosić w górę ze strachu przed kolejnym zderzeniem z glebą. Jestem jak bezpańskie zwierzę, które przez całe życie szukało właściciela, a za każdym razem trafiało na bezuczuciowego sadystę.
Każdej bezsennej nocy udaję się na cmentarz mych dawnych wspomnień, by móc im ofiarować symboliczną czarną różę. Każde z nich było cenną lekcją, jak i również każde z nich poległo z mej ręki. Podczas każdej z tych nocy trafiam na zacienione ścieżki. Potykam się o każdy, nawet najmniejszy kamień. Zakrwawiona, jednak idę dalej. Nie znam powodu, ani nawet celu, ale idę przed siebie podnosząc się po każdym zetknięciu z ziemią. Chyba szukam sensu w mej wyprawie po sens. Ale jeśli go znajdę, to czy będzie on odpowiedzią na dotychczasowe pytania, czy kolejną niewiadomą oczekującą rozwiązania? Nie chcę po raz kolejny gubić się w drodze do domu.
~inferno.






