piątek, 6 grudnia 2013

11

Jesień pozostawiła na mych ustach gorzki smak porażki i własnych słabości. Szczątki siły ułożyłam delikatnie na skórze niczym blizny. Chcę poczuć ciepło. Prawdziwy, niegasnący ogień, który pokona największy chłód mego serca. Jesień. Emocje uzależnione od zmian pogody. Zimny wiatr oznaczający skamieniałe serce. Łagodny zachód słońca zwiastujący rozpromienienie się duszy. Krople deszczu obmywające nas z grzechów. Srogi mróz jednoznaczny z rozgrzeszeniem. Taki kościół bez księdza, bez religii. Jesteśmy tylko my i deszcz. Tworzymy jedność. Jesień jest porą roku ludzi melancholijnych, sprzyja wahaniom nastroju.
A ja po raz kolejny stoję na pograniczu nicości i wszystkiego. Upadałam tyle razy, że nie chcę się wznosić w górę ze strachu przed kolejnym zderzeniem z glebą. Jestem jak bezpańskie zwierzę, które przez całe życie szukało właściciela, a za każdym razem trafiało na bezuczuciowego sadystę.
Każdej bezsennej nocy udaję się na cmentarz mych dawnych wspomnień, by móc im ofiarować symboliczną czarną różę. Każde z nich było cenną lekcją, jak i również każde z nich poległo z mej ręki. Podczas każdej z tych nocy trafiam na zacienione ścieżki. Potykam się o każdy, nawet najmniejszy kamień. Zakrwawiona, jednak idę dalej. Nie znam powodu, ani nawet celu, ale idę przed siebie podnosząc się po każdym zetknięciu z ziemią. Chyba szukam sensu w mej wyprawie po sens. Ale jeśli go znajdę, to czy będzie on odpowiedzią na dotychczasowe pytania, czy kolejną niewiadomą oczekującą rozwiązania? Nie chcę po raz kolejny gubić się w drodze do domu.


~inferno. 

czwartek, 22 sierpnia 2013

10

 Wszędzie pełno robactwa, które z każdej strony próbuje mnie osaczyć. Potocznie nazywa się ich ludźmi. Chory gatunek prowadzący do własnego wyniszczenia. W ciągu dnia czas leci niemiłosiernie szybko. Nie ma czasu, by się zatrzymać i pomyśleć, bo robactwo mnie stratuje. W taki oto sposób powstała większość moich błędów. Ślepo starałam się przypasować do reszty insektów przez co nie zwracałam uwagi na to co robię oraz nawet dokąd dążę.
Wyjść z tego systemu można było tylko w jeden sposób-sprawić by zaczęły mnie omijać. Tak więc uczyniłam. Ludzie jednak są bardzo upartym gatunkiem więc bezskutecznie próbowali nawrócić mnie na 'właściwy tor'. Są również bardzo słabi. Po kilku porażkach wreszcie się poddali. Żyłam po swojemu bacznie obserwując dokąd zmierza ludzkość. Odizolowałam się od nich wszystkich. Spotkałam wiele robaków, którzy się mną zainteresowali i chcieli wiedzieć więcej o sposobie w jaki żyję. Większość z nich uciekła do bezpiecznego świata, w którym nadal mogli żyć zaślepieni. Kilkoro z nich ze mną zostało i miałam nadzieję, że nie muszę już tkwić w tym sama. Tak więc podzieliłam się z nimi wszystkim co miałam, jednak natury człowieka nie da się od tak zmienić. Zabrali ode mnie to czego potrzebowali, resztkami rzucili mi w twarz. Historia powtarzała się raz za razem, a ja naiwnie wierzyłam w to, że odnajdę towarzysza, który okaże się inny. Jeden z robaków był idealnym kandydatem. Wierzyłam w niego ostatkami mej dawnej wiary i kochałam całym popękanym sercem. Po raz kolejny i tym razem ostatni zostałam zraniona. 
I doszliśmy do miejsca, w którym jestem obecnie. Sama, niezrozumiana, egoistyczna. Często traktowana jako wróg. Brak we mnie uczuć bądź jakichkolwiek ludzkich odruchów. Wyrzekłam się tego gatunku. Tkwię w pustce, która jako jedyna jest bezpieczna. Bo czy wśród ludzi można wierzyć, że nie zostanie się zranionym? Że osoba, której ufamy najmocniej, nie wykorzysta tego przeciw nam samym? 



~inferno.

sobota, 13 lipca 2013

9

Kim jestem? Jestem tym zagubionym człowiekiem, którego źrenice po raz kolejny utkwiły na nocnym niebie. Tym, który naiwnie wierzy, że wschód słońca coś zmieni, naprawi. Jestem tym egoistą, który bezzwłocznie chce rarytasu jakim jest szczęście. To ja. Zachłanny i zraniony. Jestem tylko odbiciem w lustrze. Wystarczy, że mnie dotkniesz a magia zniknie; tafla złudzeń się rozpryśnie. Jestem wyrzutkiem, odpadkiem tego świata. Nic nieważną częścią, zardzewiałym kawałkiem, który już dawno został zastąpiony. Jestem tym zepsutym człowiekiem, którego zawsze omijasz. Żar, który kiedyś tak intensywnie we mnie płonął, po prostu gaśnie. Uśmiech nie gości już na mych ustach. Z dnia na dzień, z minuty na minutę jest mnie coraz mniej. Spójrz na mnie. Przecież mnie znasz.
Jestem jak torebka herbaty. Gdy po raz pierwszy zawierałam znajomości, dawałam z siebie wszystko, cały aromat oddałam ludziom, którzy chłonęli go coraz to zachłanniej. Byłam wkładana do gorącej wody, bo w bólu otrzymywali ode mnie jeszcze więcej. Kiedy mój smak im się znudził, po prostu mnie wyrzucili. Z biegiem czasu przybywały kolejne osoby, które również ciekawe doznań zabierały wszystko co mnie wypełniało. Było tego jednak znacznie mniej więc zaczęli dodawać cukier, którym były zwyczajne kłamstwa. Wszystko po to by za słodkim smakiem nieprawdy ukryć me prawdziwe oblicze. Po raz kolejny mnie zostawiono. I jestem w punkcie gdzie nie ma we mnie nic. Nie mam dawnego aromatu, nie zabarwię Twojego świata, nie spełnię oczekiwań. Jestem tylko stratą przestrzeni oraz czasu. Jestem kimś kogo sama nie poznaję.
Pustka w środku jest na tyle wielka, że zaczynam wątpić czy kiedykolwiek zostanie wypełniona. Czarna dziura, która się powiększa nie oszczędzając niczego na swej drodze. Mam pretensję do świata czemu nadal żyję i muszę przez to przechodzić. Ból po raz kolejny rozrywa mi klatkę piersiową. Na policzkach czuję krople, które też najwidoczniej już nie chcą być ze mną i po prostu odchodzą. Zostałam wygnana. Wygnaniec własnego świata.
~inferno.

sobota, 22 czerwca 2013

8

Kolejna czerwcowa noc. Wzrok utkwił na suficie, nie czuję nawet potrzeby mrugania. Cisza wokół, a jedyne co odczuwam to rytmiczne uderzanie serca, które z minuty na minutę staje się coraz głośniejsze i mocniejsze. Chwilę pustki przerywa obraz jednej z porażek minionego dnia; przeszywa mnie krótki ból. Wracam do spokoju. Oddech zwalnia. Następna scena z poprzedniego dnia. Tym razem ból jest dłuższy i intensywniejszy. Zaciskam powieki lecz to tylko pogarsza sprawę. Dostrzegam kolejne momenty, każdy z nich sprawia psychiczny ból. Nie są to już tylko zdarzenia z dnia, który minął. Pojawiają się również te sprzed kilku tygodni, a nawet miesięcy. Każdy błąd, każda porażka, każde zadane i otrzymane cierpienie. I pojawiasz się Ty. Czuję jak serce zatrzymuje się na chwilę po to by zaraz uderzyć jak szalone. Tak jakby miało pretensję do mózgu za jakąkolwiek myśl o Tobie. Pulsujący ból sprawia, że zmieniam pozycję. Zwijam się w kłębek by poczuć odrobinę bezpieczeństwa. Chyba osiągam apogeum bólu. Otwieram oczy i zdaję sobie sprawę, że po raz kolejny przegrywam. Bitwa toczona z własnymi lękami, nad którymi kiedyś miałam kontrolę. Jak mogłam polec?
Po chwili przypominam sobie, że tak naprawdę nie ma to znaczenia. Cokolwiek zrobię, powiem lub poczuję. Ból przychodzi znienacka i raptownie znika. Demony szepczą słowa wypowiadane przez innych. Chcą bym cierpiała, chcą bym wyła z bólu. Ile tak można? Ile jeszcze nocy będę musiała przetrwać, by wreszcie mieć odwagę to zakończyć? Wykonać ostatni krok.
Miało być inaczej, pamiętasz? Miało być dobrze. Za każdym razem wierzyłam, ale wiara w Ciebie malała. Już nie znam Cię, nie wiem kim jesteś. Czasami mam wrażenie, że zależy mi coraz mniej. Nasz historia jest książką, a my jesteśmy głównymi bohaterami. Wiesz co jest zabawne? Życie jest jak dziecko, które czytając książkę po raz kolejny, naiwnie wierzy, że jakimś cudem będzie inny koniec. Koniec jednak zawsze będzie ten sam i nic tego nie zmieni. A my nadal trwamy w tej znajomości. Znajomości, którą powinniśmy nazwać współczesnym Syzyfem.
~inferno.

piątek, 7 czerwca 2013

7

Stoję wśród kilkudziesięciu osób. Na pierwszy rzut oka każdy z nich wygląda tak samo. Te same gesty, ta sama mimika twarzy, ten sam ubiór. Stoję pośród nich i czuję się jak w fabryce, w której wszystko jest robione automatycznie. Każdy większy uszczerbek jest uznawany jako błąd techniczny i zostaje odrzucony. Inny. Niepotrzebny. Tak właśnie się czuję. Sama wśród setek kopii. Po dłuższej chwili dostrzegam błąd na jednej z twarzy. Na kolejnej widzę następny. Wszystkie są zakrywane, zalepiane przez ich właścicieli. Oni nie chcą się wyróżniać. Chcą być tacy sami, idealni na swój sposób. Pytanie tylko dlaczego ludzie nie chcą być uniwersalni. Być może boją się odrzucenia. Być może sami nie wiedzą jak się wyrwać z tego systemu.
Powiedz mi tylko gdzie jest sens bycia kopią kopii. Co masz z życia będąc tylko jednym z wielu? Dlaczego nie możesz nic po sobie zostawić? Zbyt dużą wartość przypisujemy dobru materialnemu. Prawda jest taka, że nic nie będziemy mieli po kolejnej parze butów czy telefonie. Wszyscy zostaniemy pokarmem dla robaków. Życie przeminie szybko i sam nie będziesz umiał zrozumieć czemu jesteś w miejscu gdzie jesteś, czemu nie wyrażałeś siebie. Prawdziwego siebie. Bądź kimś więcej niż przeciętny człowiek. Bądź wyjątkowy. Bądź najlepszą wersją samego siebie.
A tu jestem ja, mały człowieczek, który chce coś zmienić. Podobno jedna osoba nie może wiele zdziałać, ale przecież wystarczy jedna zapałka by mrok w pomieszczeniu zniknął. Więc czemu miałabym nie spróbować? A nuż mi się uda. Nawet najmniejszy krok ku zmianie jest dla mnie wielkim sukcesem. W tym przypadku jednak trzeba całkowicie oddać się sprawie. Nie wiem dlaczego padło na mnie, łatwowierne dziecko, ale może to coś znaczy? Jestem tu by pokazać Ci inną drogę. Twoją własną. Nie bój się samotnej podróży, samotność Cię nie ominie. Teraz zaślepiasz się materialnym światem i jedyne czego od Ciebie oczekuję to otwarcie oczu. Dlaczego robisz to sobie? Boisz się tego co pomyślą inni. Ale co to zmieni? Oni i tak będą o Tobie myśleć, mówić. Nie jesteś w stanie zadowolić wszystkich więc postaraj się zadowolić siebie. Kim chcesz być? Czego chcesz dokonać? Nie komplikuj sobie życia. Jeśli coś lubisz-rób to, kształć się w tym. Próbuj nowych rzeczy aż znajdziesz coś co Cię zafascynuje. Nie bój się. Nie masz powodu do lęku. Wykorzystaj każdą szansę, która Ci się przytrafia. Ty sam kreujesz własną rzeczywistość.


         
"Rwijcie pąki swoich róż, póki jeszcze możecie 
Bo czas uleci, choć stary swym wiekiem. 
Kwiat, co dziś uśmiechem się ukłoni
Umrze jutro w waszej dłoni..."


~inferno.

piątek, 26 kwietnia 2013

6

Kolejna noc. Znowu się gubię w samotności. Boli mnie to wszystko. Kolejny raz piszę bez sensu, ale jak mam ułożyć to wszystko? Nie mam pojęcia jak to wszystko poskładać. Chcę jedynie by ból minął. Chcę móc z czystym sercem powiedzieć, że jestem szczęśliwa. Że było warto.. I wiem, że czasem jest ciężko, ale przecież przetrwamy to. Damy radę. Zawsze. Tylko proszę nie zostawiaj mnie. Bądź ze mną, dotrzymaj słowa.
Nie potrafię opisać pustki, której czuję. W samym jej środku znajdujesz się Ty. Centrum bólu. Moje centrum wszechświata. Nie chcę wiele. Chcę Ciebie. Ty. Tylko Ty. Nie chcę się rozczulać nad tym 'młodzieńczym uczuciem', ale to dla mnie wiele znaczy. Łapię się wszystkich możliwych rzeczy byleby tylko zapomnieć o Tobie na chwilę, ale nic z tego nie wychodzi.
Coraz częściej myślę jak to będzie. Może to całe cierpienie jest dowodem na to, że nie warto. Może to znak na to by przestać walczyć. Nie wiem czy było warto zaczynać to wszystko. Moja naiwność nie zna granic, ale ile razy będę za to karana?
W tej chwili nie umiem opisać tego co do Ciebie czuję. Kocham Cię, ale nienawidzę jednocześnie. Uczucie waha się raz w jedną, raz w drugą stronę zależnie od momentu. Nienawidzę niestabilności. Masz w sobie wszystko to czego nienawidzę. Paradoks.
Czuję się jak osoba, która za długo była na słońcu i dostała poparzenia. Leżę na brzegu oceanu, a morska bryza uśmierza ból. Ocean jednak na zawsze pozostaje oceanem i co jakiś czas zimne fale uderzają o moje ciało wywołując nieopisane katusze. W tym przypadku słońce to świat i ludzie, którzy mnie zranili i nadal to robią. Oceanem jesteś Ty. Dajesz ukojenie, ale często też zadajesz ból większy niż cokolwiek innego.
Chyba czas usiąść i pomyśleć jak to ułożyć.
~inferno.

środa, 17 kwietnia 2013

5

Znowu pustka. Samotność. Cisza na zewnątrz, hałas wewnątrz. Nicość? Ale samotność jest nieunikniona. Każdego z nas to czeka. Nieważne jak bardzo się przed tym bronimy, to część naszej natury. Więc może czas przestać z tym walczyć i to zaakceptować? Ludzie nie mają już serc. Żyją i działają jak maszyny więc chyba będzie bezpieczniej trzymać się od nich z dala. Każdego ranka pluję sobie w twarz za błędy dnia poprzedniego a później popełniam je po raz kolejny. Jak długo jeszcze wytrzymam? Czuję potrzebę odizolowania się. Mimo iż czasem potrzebuję ludzi to lubię samotność. Jest tak spokojnie. Ale gdy Ty znikasz choćby na kilka chwil to tracę wszystko, wszystko zamiera w jednym momencie. A później wracasz a ja udaję, że wszystko jest w porządku, bo co mam robić? Przecież nie powiem jak się czuję gdy zostawiasz mnie na chwilę, bo uznasz mnie za wariatkę. Zapewne będziesz mieć rację, bo tak się czuję, zachowuję.
Wszystko wydaje się być inne a jednak jest takie samo. Może czas się ogarnąć? Przecierpieć kilka tygodni.. miesięcy.. może nawet lat, ale oduzależnić się od Ciebie? To chyba jedyne rozwiązanie, bo życie w niepewności rani mnie jeszcze bardziej. Zachowuję się jak idiotka, ale zależy mi. Jak nigdy przedtem. Bardzo. Za bardzo. I to chyba najgorsze, im więcej czujemy tym bardziej sytuacja staje się niebezpieczna. Serce bije mi niemiarowo, to przez strach? Ręce nadal się trzęsą. Nie jestem już człowiekiem. Jestem wrakiem, który zamiast podzielenia się uczuciami z otoczeniem, obdarzył jedną osobę całą ich zawartością. I gdy jesteś tu to dajesz mi nadzieję, która chyba też jest złudna. A najgorsze jest to, że tłumię wszystko w sobie nie mogąc się tym z Tobą podzielić. Zbyt bardzo się boję.
I chyba nadszedł czas by coś zmienić. By zmienić siebie, swoje życie, otoczenie. To mi jest chyba potrzebne, bo pozostanie w tej melancholii mnie zabija. Z każdym dniem zatapiam się w tym coraz bardziej. Chcę na nowo czerpać przyjemność z życia. Chcę móc się budzić i wiedzieć, że czeka mnie wspaniały dzień. Na chwilę obecną wszystko jest zależne od Ciebie. To czy dzień będzie dobry, to czy będę się uśmiechać, to czy cokolwiek będzie miało jakiś sens. Ale jak długo można żyć według tego schematu? Co jeśli jutro będzie za późno by móc się z niego wyrwać?
Boże.. Tak bardzo Cię potrzebuję.



~inferno.

Łączna liczba wyświetleń