sobota, 13 lipca 2013

9

Kim jestem? Jestem tym zagubionym człowiekiem, którego źrenice po raz kolejny utkwiły na nocnym niebie. Tym, który naiwnie wierzy, że wschód słońca coś zmieni, naprawi. Jestem tym egoistą, który bezzwłocznie chce rarytasu jakim jest szczęście. To ja. Zachłanny i zraniony. Jestem tylko odbiciem w lustrze. Wystarczy, że mnie dotkniesz a magia zniknie; tafla złudzeń się rozpryśnie. Jestem wyrzutkiem, odpadkiem tego świata. Nic nieważną częścią, zardzewiałym kawałkiem, który już dawno został zastąpiony. Jestem tym zepsutym człowiekiem, którego zawsze omijasz. Żar, który kiedyś tak intensywnie we mnie płonął, po prostu gaśnie. Uśmiech nie gości już na mych ustach. Z dnia na dzień, z minuty na minutę jest mnie coraz mniej. Spójrz na mnie. Przecież mnie znasz.
Jestem jak torebka herbaty. Gdy po raz pierwszy zawierałam znajomości, dawałam z siebie wszystko, cały aromat oddałam ludziom, którzy chłonęli go coraz to zachłanniej. Byłam wkładana do gorącej wody, bo w bólu otrzymywali ode mnie jeszcze więcej. Kiedy mój smak im się znudził, po prostu mnie wyrzucili. Z biegiem czasu przybywały kolejne osoby, które również ciekawe doznań zabierały wszystko co mnie wypełniało. Było tego jednak znacznie mniej więc zaczęli dodawać cukier, którym były zwyczajne kłamstwa. Wszystko po to by za słodkim smakiem nieprawdy ukryć me prawdziwe oblicze. Po raz kolejny mnie zostawiono. I jestem w punkcie gdzie nie ma we mnie nic. Nie mam dawnego aromatu, nie zabarwię Twojego świata, nie spełnię oczekiwań. Jestem tylko stratą przestrzeni oraz czasu. Jestem kimś kogo sama nie poznaję.
Pustka w środku jest na tyle wielka, że zaczynam wątpić czy kiedykolwiek zostanie wypełniona. Czarna dziura, która się powiększa nie oszczędzając niczego na swej drodze. Mam pretensję do świata czemu nadal żyję i muszę przez to przechodzić. Ból po raz kolejny rozrywa mi klatkę piersiową. Na policzkach czuję krople, które też najwidoczniej już nie chcą być ze mną i po prostu odchodzą. Zostałam wygnana. Wygnaniec własnego świata.
~inferno.

8 komentarzy:

  1. niesamowite. :o
    jesteś... niezwykła.

    'Z dnia na dzień, z minuty na minutę jest mnie coraz mniej. Spójrz na mnie. Przecież mnie znasz.'

    OdpowiedzUsuń
  2. Dobry tekst, niesamowicie dobry. Czytałam z zaciekawieniem.

    OdpowiedzUsuń
  3. niesamowite... aż chcę się czytac i czytać... czekam na coś więcej

    zapraszam do mnie ;)
    http://anuula.blogspot.com/

    OdpowiedzUsuń
  4. Ból po raz kolejny rozrywa mi klatkę piersiową. Na policzkach czuję krople, które też najwidoczniej już nie chcą być ze mną i po prostu odchodzą.

    Piękne *,* Boże masz wielki talent dziewczyno nie zmarnuj tego! Czekam na więcej, szkoda, że nie masz "obserwatorów" chętnie bym nim została.

    Zapraszam do mnie: Karola-Oliv.blogspot.com

    OdpowiedzUsuń
  5. http://proste-cudnosci.blogspot.com/ obserwuje twój blog i licze na rewanż :)
    p.s. masz spoko bloga

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. sorki ale coś jest nie tak i jednak nie da sie obserwować bo musze coś zmienic ..

      Usuń
  6. Wspaniałe !
    oczywiście obserwuje ;d
    zapraszam do mnie :P komentuj, obserwuj no i czytaj :)
    http://meaaningless.blogspot.com/

    OdpowiedzUsuń
  7. Super ! Trochę mroczny ,ale da się czytać :D
    Świetny blog :)
    Obserwuje i licze na to samo !
    http://style-fashionnn.blogspot.com/

    OdpowiedzUsuń

Łączna liczba wyświetleń