Wszędzie pełno robactwa, które z każdej strony próbuje mnie osaczyć. Potocznie nazywa się ich ludźmi. Chory gatunek prowadzący do własnego wyniszczenia. W ciągu dnia czas leci niemiłosiernie szybko. Nie ma czasu, by się zatrzymać i pomyśleć, bo robactwo mnie stratuje. W taki oto sposób powstała większość moich błędów. Ślepo starałam się przypasować do reszty insektów przez co nie zwracałam uwagi na to co robię oraz nawet dokąd dążę.
Wyjść z tego systemu można było tylko w jeden sposób-sprawić by zaczęły mnie omijać. Tak więc uczyniłam. Ludzie jednak są bardzo upartym gatunkiem więc bezskutecznie próbowali nawrócić mnie na 'właściwy tor'. Są również bardzo słabi. Po kilku porażkach wreszcie się poddali. Żyłam po swojemu bacznie obserwując dokąd zmierza ludzkość. Odizolowałam się od nich wszystkich. Spotkałam wiele robaków, którzy się mną zainteresowali i chcieli wiedzieć więcej o sposobie w jaki żyję. Większość z nich uciekła do bezpiecznego świata, w którym nadal mogli żyć zaślepieni. Kilkoro z nich ze mną zostało i miałam nadzieję, że nie muszę już tkwić w tym sama. Tak więc podzieliłam się z nimi wszystkim co miałam, jednak natury człowieka nie da się od tak zmienić. Zabrali ode mnie to czego potrzebowali, resztkami rzucili mi w twarz. Historia powtarzała się raz za razem, a ja naiwnie wierzyłam w to, że odnajdę towarzysza, który okaże się inny. Jeden z robaków był idealnym kandydatem. Wierzyłam w niego ostatkami mej dawnej wiary i kochałam całym popękanym sercem. Po raz kolejny i tym razem ostatni zostałam zraniona.
I doszliśmy do miejsca, w którym jestem obecnie. Sama, niezrozumiana, egoistyczna. Często traktowana jako wróg. Brak we mnie uczuć bądź jakichkolwiek ludzkich odruchów. Wyrzekłam się tego gatunku. Tkwię w pustce, która jako jedyna jest bezpieczna. Bo czy wśród ludzi można wierzyć, że nie zostanie się zranionym? Że osoba, której ufamy najmocniej, nie wykorzysta tego przeciw nam samym?
~inferno.
