piątek, 26 kwietnia 2013

6

Kolejna noc. Znowu się gubię w samotności. Boli mnie to wszystko. Kolejny raz piszę bez sensu, ale jak mam ułożyć to wszystko? Nie mam pojęcia jak to wszystko poskładać. Chcę jedynie by ból minął. Chcę móc z czystym sercem powiedzieć, że jestem szczęśliwa. Że było warto.. I wiem, że czasem jest ciężko, ale przecież przetrwamy to. Damy radę. Zawsze. Tylko proszę nie zostawiaj mnie. Bądź ze mną, dotrzymaj słowa.
Nie potrafię opisać pustki, której czuję. W samym jej środku znajdujesz się Ty. Centrum bólu. Moje centrum wszechświata. Nie chcę wiele. Chcę Ciebie. Ty. Tylko Ty. Nie chcę się rozczulać nad tym 'młodzieńczym uczuciem', ale to dla mnie wiele znaczy. Łapię się wszystkich możliwych rzeczy byleby tylko zapomnieć o Tobie na chwilę, ale nic z tego nie wychodzi.
Coraz częściej myślę jak to będzie. Może to całe cierpienie jest dowodem na to, że nie warto. Może to znak na to by przestać walczyć. Nie wiem czy było warto zaczynać to wszystko. Moja naiwność nie zna granic, ale ile razy będę za to karana?
W tej chwili nie umiem opisać tego co do Ciebie czuję. Kocham Cię, ale nienawidzę jednocześnie. Uczucie waha się raz w jedną, raz w drugą stronę zależnie od momentu. Nienawidzę niestabilności. Masz w sobie wszystko to czego nienawidzę. Paradoks.
Czuję się jak osoba, która za długo była na słońcu i dostała poparzenia. Leżę na brzegu oceanu, a morska bryza uśmierza ból. Ocean jednak na zawsze pozostaje oceanem i co jakiś czas zimne fale uderzają o moje ciało wywołując nieopisane katusze. W tym przypadku słońce to świat i ludzie, którzy mnie zranili i nadal to robią. Oceanem jesteś Ty. Dajesz ukojenie, ale często też zadajesz ból większy niż cokolwiek innego.
Chyba czas usiąść i pomyśleć jak to ułożyć.
~inferno.

środa, 17 kwietnia 2013

5

Znowu pustka. Samotność. Cisza na zewnątrz, hałas wewnątrz. Nicość? Ale samotność jest nieunikniona. Każdego z nas to czeka. Nieważne jak bardzo się przed tym bronimy, to część naszej natury. Więc może czas przestać z tym walczyć i to zaakceptować? Ludzie nie mają już serc. Żyją i działają jak maszyny więc chyba będzie bezpieczniej trzymać się od nich z dala. Każdego ranka pluję sobie w twarz za błędy dnia poprzedniego a później popełniam je po raz kolejny. Jak długo jeszcze wytrzymam? Czuję potrzebę odizolowania się. Mimo iż czasem potrzebuję ludzi to lubię samotność. Jest tak spokojnie. Ale gdy Ty znikasz choćby na kilka chwil to tracę wszystko, wszystko zamiera w jednym momencie. A później wracasz a ja udaję, że wszystko jest w porządku, bo co mam robić? Przecież nie powiem jak się czuję gdy zostawiasz mnie na chwilę, bo uznasz mnie za wariatkę. Zapewne będziesz mieć rację, bo tak się czuję, zachowuję.
Wszystko wydaje się być inne a jednak jest takie samo. Może czas się ogarnąć? Przecierpieć kilka tygodni.. miesięcy.. może nawet lat, ale oduzależnić się od Ciebie? To chyba jedyne rozwiązanie, bo życie w niepewności rani mnie jeszcze bardziej. Zachowuję się jak idiotka, ale zależy mi. Jak nigdy przedtem. Bardzo. Za bardzo. I to chyba najgorsze, im więcej czujemy tym bardziej sytuacja staje się niebezpieczna. Serce bije mi niemiarowo, to przez strach? Ręce nadal się trzęsą. Nie jestem już człowiekiem. Jestem wrakiem, który zamiast podzielenia się uczuciami z otoczeniem, obdarzył jedną osobę całą ich zawartością. I gdy jesteś tu to dajesz mi nadzieję, która chyba też jest złudna. A najgorsze jest to, że tłumię wszystko w sobie nie mogąc się tym z Tobą podzielić. Zbyt bardzo się boję.
I chyba nadszedł czas by coś zmienić. By zmienić siebie, swoje życie, otoczenie. To mi jest chyba potrzebne, bo pozostanie w tej melancholii mnie zabija. Z każdym dniem zatapiam się w tym coraz bardziej. Chcę na nowo czerpać przyjemność z życia. Chcę móc się budzić i wiedzieć, że czeka mnie wspaniały dzień. Na chwilę obecną wszystko jest zależne od Ciebie. To czy dzień będzie dobry, to czy będę się uśmiechać, to czy cokolwiek będzie miało jakiś sens. Ale jak długo można żyć według tego schematu? Co jeśli jutro będzie za późno by móc się z niego wyrwać?
Boże.. Tak bardzo Cię potrzebuję.



~inferno.

niedziela, 7 kwietnia 2013

The Versatile Blogger


1. Podziękować nominującemu na jej/jego blogu.
2. Ujawnić 7 faktów o sobie. 
3. Nominować 7 blogów, które Twoim zdaniem na to zasługują.
4. Poinformować o tym fakcie autorów nominowanych blogów.


Fakty o mnie:
1. Mam pomieszane w głowie. Nie umiem skupić się na jednej rzeczy i dlatego moje posty są często pogmatwane. Mam bałagan w myślach. Podobno przez to, że nie rozmawiam z ludźmi. To chyba główny powód dla którego założyłam ten blog. Muszę to jakoś poukładać.
2. Miałam zamiar założyć blog o podobnej tematyce kilkanaście razy, ale nigdy się nie odważyłam. Ukrywałam myśli przed samą sobą przez co nigdy nie wiedziałam o czym mogłabym pisać. 
3. Mam fobie. Boję się pająków, bycia spóźnioną oraz zapomnienia jakiejś rzeczy. Bardzo często mam sny właśnie o tej tematyce. Kiedyś bałam się również spadających samolotów. Wszystko przez film 'Zapowiedź' i moment w którym spada samolot. Przez kilka miesięcy miałam koszmary.
4. Jestem bardzo wrażliwa. Zazwyczaj jestem postrzegana jako osoba, która ma wszystkich i wszystko gdzieś (co jest prawdą) oraz nic nie czuje. To maska. Gram to wszystko by ludzie nie chcieli się ze mną 'przyjaźnić'. Odpycham od siebie ludzi, bo mam dość fałszywych znajomości. 
5. Uwielbiam język angielski, fizykę, matematykę, psychologię, filozofię, zjawiska paranormalne, czytać artykuły, oglądać filmy, graffiti, pisać teksty, przeciwieństwa, pomagać, robić nieodpowiednie rzeczy. 
6. Jako iż moje zainteresowania zmieniały się (i nadal zmieniają) bardzo szybko tak więc posiadam wiedzę na wiele tematów. Jestem zasady, że gdy coś mnie interesuje to muszę się dowiedzieć wszystkiego na ten temat. 
7. Nie obchodzi mnie co mówią inni. Z jednej strony zaleta, z drugiej strony wada. Obecnie bawi mnie gdy ludzie coś o mnie mówią. Jeśli jednak są na tyle odważni by powiedzieć to do mnie (a nie do moich pleców) to nie siedzę z założonymi rękami. Bronię swojego zdania do końca. 

Nominuję:
Nie wiem. Jeśli ktoś chce wziąć udział to niech bierze i napisze, że to ja go nominowałam. 

**************************************************************************
Tak więc co nieco o mnie. Notkę o sobie mam zamiar dodać przy 25 bądź 50 wpisie. Jak wyjdzie-zobaczymy. 
Dziękuję za 600 wyświetleń. 

Pozdrawiam, 


~inferno




piątek, 5 kwietnia 2013

4

Znowu się gubię. Uczucia są coraz silniejsze a ja jestem zbyt słaba by móc je ukrywać. Każdego dnia staram się walczyć sama z sobą by móc się od Ciebie oduzależnić. Sama robię sobie pod górkę. Nie umiem przetrwać choćby godziny bez myślenia o Tobie. Czuję jak się zatracam w tym uczuciu, aż w pewnym momencie to ustaje. Rzeczywistość mnie budzi. Przecież nigdy nie będziemy razem. Nie powinnam się łudzić, że może jednak coś się ułoży. Czuję się jakbym żyła w szklanym domu. Ty nim jesteś. Chronisz mnie przed ucieczką z tego świata i osłaniasz mnie gdy ludzie z zewnątrz chcą mnie zranić. Widzę wszystko dokładnie, ale nie mogę tego dotknąć. Szyba mi na to nie pozwala. Jest cicho. Bezpiecznie. Jednak mimo to, są chwile gdy ściany tego domu się kurczą a ja nie wytrzymuję presji i wszystko muszę układać od nowa.
W ciągu jednej chwili potrafisz zburzyć cały mój świat, ale jesteś też jedyną osobą, która daje mi siłę by budować go od nowa.
W nocy znowu zawiesiłam swój wzrok na suficie. W ciągu dnia niebo płakało razem ze mną. Tworzyliśmy piękny duet, ale mimo ulewy to chyba z moich oczu wypłynęło więcej kropel. Nie wiem ile wytrzymam. Melancholia mnie pochłonęła. Nie potrafię się wyrwać. Najgorsze jest to, że ból psychiczny oddziaływuje na  mój stan fizyczny. Siedzę z kłującym sercem a każde uderzenie sprawia pulsacyjny ból klatki piersiowej. Kładę się na podłodze i zwijam w kłębek by ukoić trzęsące się ciało. Tak ma to wyglądać? Mimo wszystko nadal utwierdzam się w przekonaniu, że warto. To mnie niszczy, ale napędza też do dalszej walki. Ale walki o co? Chyba się już w tym wszystkim pogubiłam.
Nic nie ma już najmniejszego sensu. To co kiedyś mnie fascynowało teraz nie jest nic warte. Osoby, z którymi mogłam przegadać kilkanaście godzin odeszły. Dni stały się szare. Wszystko jest na opak.
Ja też się zmieniłam. Zmieniam się cały czas, ale mimo to nadal stoję tu gdzie stałam kiedyś. Doszło parę błędów i przykrych sytuacji. Jestem nadal tą samą osobą, ale z większą ilością doświadczenia. Ale czy choć w jakimś stopniu uodporniłam się na ból? Tego nie byłabym taka pewna. To nie prawda, że się uodparniamy. Po prostu po paru doświadczeniach dostrzegamy, że cierpieliśmy przez rzeczy, które nie były tego warte. Tak czy owak ból nie mija. Wyżera mnie od środka. Podobnie do kwasu. Cierpię i znikam po trochu każdego dnia. Każdego dnia.. Umieram.




~inferno.

Łączna liczba wyświetleń