Nie potrafię opisać pustki, której czuję. W samym jej środku znajdujesz się Ty. Centrum bólu. Moje centrum wszechświata. Nie chcę wiele. Chcę Ciebie. Ty. Tylko Ty. Nie chcę się rozczulać nad tym 'młodzieńczym uczuciem', ale to dla mnie wiele znaczy. Łapię się wszystkich możliwych rzeczy byleby tylko zapomnieć o Tobie na chwilę, ale nic z tego nie wychodzi.
Coraz częściej myślę jak to będzie. Może to całe cierpienie jest dowodem na to, że nie warto. Może to znak na to by przestać walczyć. Nie wiem czy było warto zaczynać to wszystko. Moja naiwność nie zna granic, ale ile razy będę za to karana?
W tej chwili nie umiem opisać tego co do Ciebie czuję. Kocham Cię, ale nienawidzę jednocześnie. Uczucie waha się raz w jedną, raz w drugą stronę zależnie od momentu. Nienawidzę niestabilności. Masz w sobie wszystko to czego nienawidzę. Paradoks.
Czuję się jak osoba, która za długo była na słońcu i dostała poparzenia. Leżę na brzegu oceanu, a morska bryza uśmierza ból. Ocean jednak na zawsze pozostaje oceanem i co jakiś czas zimne fale uderzają o moje ciało wywołując nieopisane katusze. W tym przypadku słońce to świat i ludzie, którzy mnie zranili i nadal to robią. Oceanem jesteś Ty. Dajesz ukojenie, ale często też zadajesz ból większy niż cokolwiek innego.
Chyba czas usiąść i pomyśleć jak to ułożyć.
~inferno.


