Znowu się gubię. Uczucia są coraz silniejsze a ja jestem zbyt słaba by móc je ukrywać. Każdego dnia staram się walczyć sama z sobą by móc się od Ciebie oduzależnić. Sama robię sobie pod górkę. Nie umiem przetrwać choćby godziny bez myślenia o Tobie. Czuję jak się zatracam w tym uczuciu, aż w pewnym momencie to ustaje. Rzeczywistość mnie budzi. Przecież nigdy nie będziemy razem. Nie powinnam się łudzić, że może jednak coś się ułoży. Czuję się jakbym żyła w szklanym domu. Ty nim jesteś. Chronisz mnie przed ucieczką z tego świata i osłaniasz mnie gdy ludzie z zewnątrz chcą mnie zranić. Widzę wszystko dokładnie, ale nie mogę tego dotknąć. Szyba mi na to nie pozwala. Jest cicho. Bezpiecznie. Jednak mimo to, są chwile gdy ściany tego domu się kurczą a ja nie wytrzymuję presji i wszystko muszę układać od nowa.
W ciągu jednej chwili potrafisz zburzyć cały mój świat, ale jesteś też jedyną osobą, która daje mi siłę by budować go od nowa.
W nocy znowu zawiesiłam swój wzrok na suficie. W ciągu dnia niebo płakało razem ze mną. Tworzyliśmy piękny duet, ale mimo ulewy to chyba z moich oczu wypłynęło więcej kropel. Nie wiem ile wytrzymam. Melancholia mnie pochłonęła. Nie potrafię się wyrwać. Najgorsze jest to, że ból psychiczny oddziaływuje na mój stan fizyczny. Siedzę z kłującym sercem a każde uderzenie sprawia pulsacyjny ból klatki piersiowej. Kładę się na podłodze i zwijam w kłębek by ukoić trzęsące się ciało. Tak ma to wyglądać? Mimo wszystko nadal utwierdzam się w przekonaniu, że warto. To mnie niszczy, ale napędza też do dalszej walki. Ale walki o co? Chyba się już w tym wszystkim pogubiłam.
Nic nie ma już najmniejszego sensu. To co kiedyś mnie fascynowało teraz nie jest nic warte. Osoby, z którymi mogłam przegadać kilkanaście godzin odeszły. Dni stały się szare. Wszystko jest na opak.
Ja też się zmieniłam. Zmieniam się cały czas, ale mimo to nadal stoję tu gdzie stałam kiedyś. Doszło parę błędów i przykrych sytuacji. Jestem nadal tą samą osobą, ale z większą ilością doświadczenia. Ale czy choć w jakimś stopniu uodporniłam się na ból? Tego nie byłabym taka pewna. To nie prawda, że się uodparniamy. Po prostu po paru doświadczeniach dostrzegamy, że cierpieliśmy przez rzeczy, które nie były tego warte. Tak czy owak ból nie mija. Wyżera mnie od środka. Podobnie do kwasu. Cierpię i znikam po trochu każdego dnia. Każdego dnia.. Umieram.
~inferno.

Pieknie napisane. Smutne... Ale nadal piekne.
OdpowiedzUsuńhttp://mascottii.blogspot.no
inferno! Nominuję Cię do The Versatile Blogger!
OdpowiedzUsuńSzczegóły na moim blogu
http://give-me-your-bleeding-love.blogspot.com/p/the-versatile-blogger.html