piątek, 26 kwietnia 2013

6

Kolejna noc. Znowu się gubię w samotności. Boli mnie to wszystko. Kolejny raz piszę bez sensu, ale jak mam ułożyć to wszystko? Nie mam pojęcia jak to wszystko poskładać. Chcę jedynie by ból minął. Chcę móc z czystym sercem powiedzieć, że jestem szczęśliwa. Że było warto.. I wiem, że czasem jest ciężko, ale przecież przetrwamy to. Damy radę. Zawsze. Tylko proszę nie zostawiaj mnie. Bądź ze mną, dotrzymaj słowa.
Nie potrafię opisać pustki, której czuję. W samym jej środku znajdujesz się Ty. Centrum bólu. Moje centrum wszechświata. Nie chcę wiele. Chcę Ciebie. Ty. Tylko Ty. Nie chcę się rozczulać nad tym 'młodzieńczym uczuciem', ale to dla mnie wiele znaczy. Łapię się wszystkich możliwych rzeczy byleby tylko zapomnieć o Tobie na chwilę, ale nic z tego nie wychodzi.
Coraz częściej myślę jak to będzie. Może to całe cierpienie jest dowodem na to, że nie warto. Może to znak na to by przestać walczyć. Nie wiem czy było warto zaczynać to wszystko. Moja naiwność nie zna granic, ale ile razy będę za to karana?
W tej chwili nie umiem opisać tego co do Ciebie czuję. Kocham Cię, ale nienawidzę jednocześnie. Uczucie waha się raz w jedną, raz w drugą stronę zależnie od momentu. Nienawidzę niestabilności. Masz w sobie wszystko to czego nienawidzę. Paradoks.
Czuję się jak osoba, która za długo była na słońcu i dostała poparzenia. Leżę na brzegu oceanu, a morska bryza uśmierza ból. Ocean jednak na zawsze pozostaje oceanem i co jakiś czas zimne fale uderzają o moje ciało wywołując nieopisane katusze. W tym przypadku słońce to świat i ludzie, którzy mnie zranili i nadal to robią. Oceanem jesteś Ty. Dajesz ukojenie, ale często też zadajesz ból większy niż cokolwiek innego.
Chyba czas usiąść i pomyśleć jak to ułożyć.
~inferno.

6 komentarzy:

  1. świetny blog. Potrafię cię zrozumieć, ponieważ czuje to samo do pewnej osoby, miłość, ale niestety nieodwzajemnioną. Obojętnie jak bym chciała zapomnieć o tej osobie... Nie potrafię, zawsze się gdzieś pojawia. Boję się, że wszystko jest już stracone, bardzo się boję co będzie dalej. Miłość do tej osoby pochłania mnie, czasami mam wrażenie, że nie panuję nad sobą. Chcę zapomnieć, bardzo chcę, ale nie umiem, to jest najtrudniejsza rzecz do zrobienia. Nikomu nie życzę takiej nieszczęśliwej miłości, naprawdę. Nie wiem co robić, czuję pustkę.
    Rozumiem cię bardzo dobrze, aż za dobrze, miejmy nadzieję, że kiedyś wszystko się ułoży... życzę ci szczęścia.

    OdpowiedzUsuń
  2. Masz naprawdę świetny blog. Wiem co czujesz ;* Pozdrawiam.

    http://love-can-surprise.blogspot.com/

    OdpowiedzUsuń
  3. rozumiem cię, ja zbieram myśli patrząc w jeden punkt, a wtedy ludzie mówią że jestem psycholem i niedziele się z nikim przemyśleniami bo nie ufam ludziom. http://haveagoodfeelings.blogspot.com/ zapraszam

    OdpowiedzUsuń
  4. Miło spotkać kogoś, kto także miewa złe dni i pisze o tym w tak poetycki sposób. Miłość - uczucie, które daje nam najwięcej szczęścia, ale i najbardziej rani. Jeszcze nie wiem dokładnie, kim jest Twa miłość, ale mam nadzieję, że kiedyś uda mi się to odkryć. Życzę Ci z całego serduszka, aby wszystko się ułożyło, żebyś była szczęśliwa i otrzymała tego, którego tak pragniesz. Trzymaj się ; *
    PS Zostaję najdłużej. Szukam takich blogów, a jest ich bardzo mało. Zaintrygowałaś mnie.
    imwiseacre.blogspot.com

    OdpowiedzUsuń
  5. To wszystko brzmi z takim uczuciem, chociaż jest okryte jedną wielką tajemnicą. Trzymaj się :)

    zapraszam na mojego nowego bloga-opowiadanie: agnes-and-erica.blogspot.com

    OdpowiedzUsuń
  6. Ale to było piękne *-* tak bardzo się wciągnęłam że czytałam z 3 razy *.* ile w tym emocji ile bólu i ile żalu do świata. Jestem zaszczycona mogąc czytać tak cudowny blog mam małą prośbę, nigdzie nie widzę obserwatora. Mogła bym prosić o dodanie go ? ;3

    OdpowiedzUsuń

Łączna liczba wyświetleń