środa, 17 kwietnia 2013

5

Znowu pustka. Samotność. Cisza na zewnątrz, hałas wewnątrz. Nicość? Ale samotność jest nieunikniona. Każdego z nas to czeka. Nieważne jak bardzo się przed tym bronimy, to część naszej natury. Więc może czas przestać z tym walczyć i to zaakceptować? Ludzie nie mają już serc. Żyją i działają jak maszyny więc chyba będzie bezpieczniej trzymać się od nich z dala. Każdego ranka pluję sobie w twarz za błędy dnia poprzedniego a później popełniam je po raz kolejny. Jak długo jeszcze wytrzymam? Czuję potrzebę odizolowania się. Mimo iż czasem potrzebuję ludzi to lubię samotność. Jest tak spokojnie. Ale gdy Ty znikasz choćby na kilka chwil to tracę wszystko, wszystko zamiera w jednym momencie. A później wracasz a ja udaję, że wszystko jest w porządku, bo co mam robić? Przecież nie powiem jak się czuję gdy zostawiasz mnie na chwilę, bo uznasz mnie za wariatkę. Zapewne będziesz mieć rację, bo tak się czuję, zachowuję.
Wszystko wydaje się być inne a jednak jest takie samo. Może czas się ogarnąć? Przecierpieć kilka tygodni.. miesięcy.. może nawet lat, ale oduzależnić się od Ciebie? To chyba jedyne rozwiązanie, bo życie w niepewności rani mnie jeszcze bardziej. Zachowuję się jak idiotka, ale zależy mi. Jak nigdy przedtem. Bardzo. Za bardzo. I to chyba najgorsze, im więcej czujemy tym bardziej sytuacja staje się niebezpieczna. Serce bije mi niemiarowo, to przez strach? Ręce nadal się trzęsą. Nie jestem już człowiekiem. Jestem wrakiem, który zamiast podzielenia się uczuciami z otoczeniem, obdarzył jedną osobę całą ich zawartością. I gdy jesteś tu to dajesz mi nadzieję, która chyba też jest złudna. A najgorsze jest to, że tłumię wszystko w sobie nie mogąc się tym z Tobą podzielić. Zbyt bardzo się boję.
I chyba nadszedł czas by coś zmienić. By zmienić siebie, swoje życie, otoczenie. To mi jest chyba potrzebne, bo pozostanie w tej melancholii mnie zabija. Z każdym dniem zatapiam się w tym coraz bardziej. Chcę na nowo czerpać przyjemność z życia. Chcę móc się budzić i wiedzieć, że czeka mnie wspaniały dzień. Na chwilę obecną wszystko jest zależne od Ciebie. To czy dzień będzie dobry, to czy będę się uśmiechać, to czy cokolwiek będzie miało jakiś sens. Ale jak długo można żyć według tego schematu? Co jeśli jutro będzie za późno by móc się z niego wyrwać?
Boże.. Tak bardzo Cię potrzebuję.



~inferno.

2 komentarze:

  1. No siemanko! :) Zacznę od wyglądu bloga :) Jest taki czarny, mroczny, tajemniczy i trochę przyprawia mnie o dreszcze ;3 Podoba mi się! Hm, przeczytałam tą notkę nawet kilka razy i muszę przyznać, że świetnie dobierasz słowa ;) Nie wiem czy sama zdołałabym coś takiego napisać.
    Pozdrawiam.

    http://k-a-y-l-e.blogspot.com/

    OdpowiedzUsuń
  2. W pewnym sensie Cię rozumiem.
    Trzymaj się!

    OdpowiedzUsuń

Łączna liczba wyświetleń