piątek, 29 marca 2013

2

Czasami ciężko mówić mi o uczuciach, ale mimo wszystka są we mnie, wypełniają mnie od środka. Rwą się i krzyczą by wydostać się na zewnątrz, przez co burzą mój wewnętrzny spokój. Chyba łatwiej byłoby nie czuć nic. Zero strachu, miłości czy nienawiści. Nie byłoby łez, a nasze serca nie byłyby wypełnione bólem, żalem do innych za wyrządzone krzywdy. Nie czulibyśmy nic, nasze serca przeistoczyłyby się w kamień a my sami żylibyśmy jako egoiści. Ale czy to już się nie stało? Przecież już jesteśmy zapatrzonymi w siebie egoistami, a jedyne co czujemy to bezpodstawna nienawiść do ludzi. 
Ale nie tym razem. Nie w moim życiu. Nie mam już problemów z nienawiścią czy egoizmem. Ten czas minął. Teraz czuję dużo mocniej. Uzależnienie od drugiego człowieka potrafi stłumić wszystko inne. I wtedy nie jest już ważne ile razy czy jak bardzo zostaliśmy zranieni przez tą osobę. Wierzymy, że to wszystko jest tego warte. Że te godziny cierpienia są warte sekund szczęścia. Czy można być aż tak oddanym osobie, która być może nie odwzajemnia naszych uczuć? Czy można oddać swoje życie w ręce kogoś kto nie potrafi zapanować nad własnym? Czy to nie jest zbyt duże ryzyko? To szaleństwo czy może coś więcej? 
A najgorsze w tym wszystkim, że nie potrafię powiedzieć jak bardzo mi zależy. Strach przed utratą kolejnej osoby mnie paraliżuje. A może jednak postępuję egoistycznie zatrzymując Cię przy sobie? Jeśli tak to przepraszam, ale nie umiem inaczej. I zazwyczaj udaję, że wszystko jest w porządku podczas gdy chęć wyrzucenia z siebie tych emocji rozrywa mnie od środka. I cierpię cały czas, ale jestem szczęśliwa. 
Każdy moment gdy coś jest nie tak, odczuwam kilka razy mocniej niż powinnam. I tak oto osoba 'bez uczuć' staje się cholernie wrażliwą dziewczyną. Nie wiesz ile razy siedziałam wgapiona w ścianę obmyślając plan jak to wszystko ułożyć. Nie masz pojęcia ile razy ze szklanymi oczami i drżącymi dłońmi uświadamiałam sobie, że kiedyś odejdziesz a nasza znajomość nie będzie niczym więcej jak stosem rozmów i wyblakłych już uczuć.
I mimo wszystko ci wszyscy ludzie wokół mnie nie znaczą dla mnie nic, są tylko dodatkiem. Wiem, że często ich przez to ranię, ale nie chcę ich. Nie chcę nikogo innego prócz Ciebie. Znajomość przerodziła się w obsesję, o której nie mogę Ci powiedzieć. To zbyt trudne by móc wyjaśnić to słowami. I może już szaleję, ale nadal wierzę, że to ma jakiś sens, jakiś konkretny powód, o którym za jakiś czas będzie mi dane się dowiedzieć. 

~inferno.

3 komentarze:

  1. poruszające to co piszesz. fajnie się czyta i zgadzam się z tym ;3

    bardzo fajny blog, oprawa graficzna także.
    dodam jeszcze, że podoba mi się zasób twojego słownictwa. ;)

    OdpowiedzUsuń
  2. Jeny..ale to się świetnie czyta! *-*
    Więcej proszę..więcej *-*
    http://smileforme2.blogspot.com/ zapraszam rówież do siebie ;)

    OdpowiedzUsuń
  3. genialnie piszesz, jestem pod wrażeniem!
    dodaje do obserwowanych. ;o

    + byłoby mi bardzo miło, gdybyś zechciała zerknąć na mojego dzisiaj założonego bloga. http://frankly-speaking0.blogspot.com/
    przewiduje projekt denko na jutro ;)

    OdpowiedzUsuń

Łączna liczba wyświetleń